Eerste zwangerschap

onze trouwdag

Als je voor het eerst zwanger bent zal je zien dat er over niets zoveel wordt geschreven als over de zwangerschap en bevalling. Toch wil ik vandaag mijn eigen verhaal delen. Er heerst namelijk nog een taboe op negatieve gevoelens tijdens de zwangerschap en na de geboorte. Je hoort zo vaak over die roze wolk, dat je er bijna niet over durft te praten als je dit zelf zo niet voelt.

De drukte in het eerste trimester 

Het is alweer twee jaar geleden dat ik voor het eerst zwanger was. De zwangerschap kwam nogal onverwacht maar onze dochter was enorm welkom. Het eerste trimester was een drukke tijd voor ons. We gingen trouwen, verhuizen en ik ging op het werk intern naar een andere functie met een voltijdse training van drie maanden. Gelukkig had ik weinig last van kwaaltjes. Door de drukte heen kon ik zo genieten van het wonder wat aan het groeien was in mijn buik. 

Toen we trouwden was ik ongeveer drie maanden zwanger. Ik ben van Belgische afkomst dus het leek ons leuk om met suikerbonen aan iedereen bekend te maken dat we zwanger waren. 

Voortekenen van een depressie 

Ik hou ervan om goed voorbereid te zijn. Dit betekent dat ik in een mum van tijd zoveel over zwangerschappen had gelezen dat er geen verrassingen waren voor mij. Althans dat dacht ik. Tijdens het tweede trimester kreeg ik enorme last van stemmingswisselingen, vermoeidheid, neerslachtigheid en bekkeninstabiliteit. Door deze bekkeninstabiliteit kwam ik met twintig weken zwangerschap in de ziektewet terecht. Hierdoor werden mijn stemmingswisselingen en neerslachtigheid erger. Ik had moeite met kleine dingen, van een keuze maken wat ik voor lunch wilde eten tot extreme emoties zoals onverklaarbare huilbuien. Mijn man zat in deze periode vaak met de handen in het haar. Dat dit de voortekenen waren van een depressie en PTSS hadden mijn omgeving en ik niet gezien. 

Mijn eigen jeugd 

Als kind heb ik weinig liefde gehad van mijn ouders en was er zelfs spraken van verwaarlozing, mishandeling en misbruik. Ik was doodsbang om dezelfde fouten als mijn ouders te maken in de opvoeding. In het derde trimester had ik toch vaak nog positieve momenten. Deze momenten zocht ik veel op over opvoeding. Zo kwam ik uit op natuurlijk ouderschap, borstvoeding, dragen, samen slapen en nog veel meer. Ik wilde zó graag een goede moeder zijn voor dat kleine meisje in mijn buik. 

Na de geboorte van mijn dochter 

Na de bevalling kwam dan eindelijk die roze wolk. Mijn man en ik waren dolgelukkig met Felicity. In de kraamweek had ik weinig last van klachten. Toen op dag vier bleek dat de borstvoeding toch niet goed op gang kwam was daar voor mij de eerste klap. Na tien dagen kraamzorg, waarin we hard hebben gewerkt aan de borstvoeding, kwamen mijn klachten dubbel zo hard terug. De borstvoeding die mislukt was gaf mij een enorm gevoel van falen als moeder. Vanuit de omgeving was hier ook onbegrip over, kunstvoeding was toch net zo goed. Waar ik enorme moeite mee had was als Felicity huilde en ik geen idee had van de reden. Op dat moment ontstond er een kortsluiting in mijzelf en ging ik op slot. Toch zat er een soort oerkracht in mij die alleen maar het beste wou voor dat kleine meisje. Via Moedermelknetwerk konden we donormelk krijgen voor Felicity. Ik ging in behandeling bij een psycholoog van de pop-poli en vanuit de GGD kwam er een gezinshulp aan huis.

Nu, twee jaar later, heb ik mijzelf weer gevonden en veel geleerd. Tot op de dag van vandaag ben ik blij met alle hulp die wij als gezin gekregen hebben en ben ik trots op de oerkracht in mij die mij geholpen heeft te groeien tot de persoon die ik nu ben. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.